Ostatnie słowa skryby Theloniusa - Część VI

Wielki Kataklizm (~3900–do dziś)

Po śmierci Loïosa świat nie opłakiwał go. Zaczął się rozłamywać.

Loïos nie zostawił edyktu, nie wyznaczył następcy, nie pozostawił świątyni. Tylko ciszę. A w tej ciszy objawił się rozkład. Prawie każdy tron i ołtarz zostały przez korupcję zagarnięte. Władcy odziani w pismo święte, biskupi perfumowani złotem, rajcy głoszący pokój, handlujący z demonami. Inkwizycja, powołana niegdyś do przeciwdziałania takiej zgniliźnie, widziała tylko to, co zechciała zobaczyć.

Pierwsze powstanie wybuchło w Anatolii. Królestwo to nigdy nie zostało całkowicie ujarzmione przez papiestwo. Jego rzeki, pustynie i zrujnowane wieże pamiętały zbyt wiele. W górskich siedzibach Pharos i bibliotekach Damat powstały ciche zgromadzenia. Nie czcili Loïosa, lecz zachowywali pamięć o jego duchu.

Z nich powstały nowe bractwa, jak Przymierze Ostatniego Żaru, poszukiwacze dążący do rozniecenia wiedzy z Ery Przodków, oraz Dzieci Światła, wojowniczo-uczeni, którzy studiowali święte geometrie Armozela i na nowo wykuwali jego wzory w żelazie i celu.

W Galii iskra buntu była słaba, lecz nie zgasła. Powróciły stare pieśni. Kamienne kręgi, niegdyś porzucone przez papiestwo, cicho zostały odnowione przez półtajne bractwo mistrzów budownictwa znane jako Gallijscy Compagnonowie. Oficjalnie droga do mistrzostwa wymagała pielgrzymki po znanym świecie, każdy członek musiał ukończyć dzieło mistrzowskie, by zdobyć swoje miejsce. Nieoficjalnie zbierali wiedzę, wymieniali techniki i strzegli sekretów świętej architektury, kontynuując spuściznę Meirothei, Armozela i Eleletha. Jestem pewien, że ich cicha praca była kluczowa dla zachowania Pax Dei w dolinach.

W Gotii tron upadł dawno temu. Lecz z rozbitej ziemi powstał Sanctum Compact, mozaika zielarzy, kowali i wędrownych rycerzy. Budowali schronienia ze starych kamieni, mapowali ukryte ścieżki i uczyli dzieci pamiętać gwiazdy.

Iberia milczała. Jej fanatycy dawno pochowali wątpliwości.

W Axis Mundi papież Hamenel IV otaczał się monetami, pergaminami i ceremonią. Pod jego stopami Petra Dei zaczęła pękać.

Nastąpiło to, co później nazwano Ostatnią Krucjatą. Nie był to pochód sztandarów ani wojna podbojów. Była to obrona progów, miejsc zbyt świętych, by je porzucić.

Z bractw, które wymieniłem, i wielu innych, dziś zapomnianych, sprawiedliwi wstali cicho na każdej ziemi. Odnowili nauki Zbawicieli. Nosili światło do jaskiń i ruin, do zniszczonych wnętrz dawnych sanktuariów. Zatykali skażone studnie. Splatali amulety z popiołu i miodu. Rzeźbili sigile własną krwią, a czasem nawet rezygnowali ze swoich imion, by chronić innych.

Inkwizycja nazywała ich heretykami. Całe linie rodowe naznaczono Pieczęcią Potępienia, nawet tych, których przodkowie cieszyli się szacunkiem w Epoce Królestw. Dom Sunshield, ród O'Mara, Ulianie, Klany Grayhawk i Rycerze Męstwa – wszyscy potępieni. Ich imiona wrzucono w ogień. A jednak to ich ręce trzymały ostatnie bastiony łaski.

Wśród rozsianych wiernych nie powstały żadne korony, lecz nowe imiona były szeptane i strzeżone: Luminari, Bracia Krwi, Magnus Lunae, Kruki Burzy, Sanktuarium, Czarna Kompania. Niektóre z nich trwają do dziś, strzegąc studni, relikwii i siebie nawzajem.

Lecz to nie wystarczyło. Demony powstały ponownie.

Iberia była pierwsza, która się załamała. W Toledo katakumby rozbrzmiewały pieśniami, których żaden żywy język nie przyznawał się do śpiewania. W Tomar fontanny płynęły słodką, czarną wodą, a dzieci mówiły głosami zbyt dawnymi, by były tchnieniem życia. Lecz to nie było oblężenie. Miasta nie upadły. Rozpuściły się. Ludzie się zmienili. Dzwony biły dla rzeczy już nieświętych.

Korupcja szerzyła się. Doszła do najwyższych warowni Galii, najgłębszych lasów Gotii. Tylko sanktuaria strzeżone przez sprawiedliwych oparły się, i to tylko na jakiś czas. Wioski się odwracały. Miasteczka upadały. Miasta następowały w ich ślady. Tam, gdzie miecze były zbyt słabe, kultystów przyciągały uśmiechy, obietnice i miodne pisma święte. A gdy napotykali opór, łamali go. Niezłomnych torturowano, ich kończyny rozrzucono, szczątki wystawiano jak trofea, ostrzeżenia wyrywano w ciele i kości.

Wkrótce nawet sprawiedliwi zostali otoczeni.

Wtedy nadeszło Oczyszczenie.
Boskość otworzyła jedno oko.
Stworzenie wstrzymało oddech.
I wtedy się roztrzaskało.

Burze powstały. Wiatry zdzierały lasy do kości. Deszcz padał jak żelazo. Słońce stało przez czterdzieści dni, a potem zniknęło. Sól paliła ziemię. Rzeki krwawiły. Bestie się deformowały. Plony obumarły bez rozkładu.

Przez ponad dekadę nie było rytmu. Nie było pór roku. Nie było równowagi.

Niektórzy przetrwali przez ofiarę. Petra Dei przygasała. Inkwizycja pękała. Święte miejsca zniknęły we mgle. W nielicznych zakątkach świata rytuały były podtrzymywane. Czasem tylko w pamięci, zawsze za cenę krwi.

Potem pojawili się obcy.

Nie wstali z grobów, nie spadli z gwiazd. Po prostu się pojawili. Dorośli. Cisi. Niepewni.

Niektórzy nie mieli imion. Inni mówili językami, których żadne żywe ucho nie pamiętało. Powracali do miejsc, których nigdy wcześniej nie widzieli, budowali narzędziami, których się nie uczyli używać.

Druidzi, ci, którzy nadal szepczą do korzeni, nazywają ich Potomstwem. Spadkobiercami soku Stworzenia, naczyniami wiedzy, która nigdy nie została zapisana.

Inkwizycja nazywa ich bluźniercami, których należy uciszyć i unicestwić.

Upadają, lecz wstają. Chodzą po ruinach bez strachu, jakby kamienie ich pamiętały. Patrzą w przyszłość wzrokiem tych, którzy przypominają sobie zapomniany sen.

Nie wiem, kim są. Nie są tacy jak my, lecz niosą coś, co utraciliśmy.

A jeśli jeszcze jakaś nić ciągnie się przez podarte płótno Stworzenia, może jeszcze przejdzie przez ich ręce.

Tak kończę moją opowieść. Pozwalam wiatrowi nieść to, co pozostało i światłu znaleźć to, co może jeszcze wzrosnąć.

A jeśli Boskość słucha, błagam, nie zamykaj jeszcze księgi.

— Thelonius Skryba

Ostatnie Słowo

Znów biorę pióro, choć ręka mi drży. Świeca się kończy. Atrament rozrzedzony. To może być ostatni raz.

Mówili, że przybędą znowu, Fay. I czuję ich teraz. Tuż poza Zasłoną.

Dziś rano przyleciał do mojego okna ptak. Pierwszy, którego widziałem od lat.

Niósł list, zawinięty w zniszczony płótno. Jego pióra były szare, a oczy jasne. Gdy rozwinąłem pergamin, nie odleciał. Został. Patrzył. Milczał. Nie śpiewał.

List był od Elrica, młodego skryby o rzadkim obiecującym talencie, którego spotkałem niegdyś w skarbcach pod Kerys, pomagając Pani Duine i jej strażnikom Sanktuarium chować relikwie przed złem. Pisze teraz z kotliny w górach, gdzie nieliczni jeszcze trwają.

Pisze o śniegu i korzeniach. O studni, która płynie czysta.

O starszych, którzy pamiętają Zbawicieli. O dzieciach urodzonych w milczeniu, uczonych modlitwy dłońmi.

Mówi o wędrowcach, którzy chodzą poza zasłoną, i o opowieściach szeptanych przy ogniu.

Pisze z wątpliwością i głodem.

Pyta o Potomków.

Mówi, że pewien druid wymówił to imię raz, zanim zniknął we mgle.

Mówi, że oni nie śpią, lecz powstają z ciemności.

Że jeden z nich zapłakał, gdy winorośl objęła zrujnowane sanktuarium.

Pyta:
Czym są?
Dlaczego wracają?
Jaką nić niosą? I do jakiego krosna?

Nie wiem, jak odpowiedzieć.

Ale wiem jedno: jeśli Elric żyje. I inni też.

Jeśli mówi prawdę, to jest jeszcze jakaś nadzieja.

Wciąż są sprawiedliwi. Wciąż są echa.

Wciąż są ręce, które się wyciągają. By pamiętać i trzymać.

Nie mam sił na pełną odpowiedź. Lecz zostawiam tę stronę otwartą.

Niech ptak niesie, co może.

Jeśli czytasz to, wiedz, że nie jesteś ostatni.

Czy urodziłeś się pod burzą,

czy powstałeś z świętego kamienia,

jesteś częścią obrotu.

Świat nie został jeszcze zniszczony.

Jest jeszcze czas, by zwrócić się ku Boskości.

I być może czas, by Boskość się odwróciła.

Noc zapada. Świeca przygasa.

Mówili, że przybędą znów, na końcu.

Czuję ich teraz, tuż poza Zasłoną.

Nie wiatr, nie deszcz, lecz coś starszego.

Łaska, która obserwuje i czeka.

Jeśli przyjdą dziś nocą, pójdę do nich.

Nie ze strachem, lecz z wiarą.

Zostawiam te słowa w Lunthyr,

gdzie umarli wciąż śnią.

I idę odpocząć wśród nich.

— Thelonius Skryba
Ostatni Strażnik Ukrytego Światła
Skryptorium Lunthyr, rok 3999

Ilustracje:

Wielki Kataklizm — obraz The Destruction of Pompeii and Herculaneum, namalowany przez Johna Martina w 1822 roku.

Ostatnie Słowo — obraz The Angel, Standing in the Sun, namalowany przez Williama Turnera w 1846 roku.

Ostatnie słowa skryby Theloniusa - Część V

Era Papieska (2996 do ~3900)

Nadeszła wtedy Mellephaneous, Ósma Odkupicielka. Nie przyniosła ani ognia, ani potopu, lecz porządek.

Z Pismem w lewej ręce i pieczęcią Boskości w prawej, ponownie otworzyła wrota Axis Mundi, przywracając łączność między Czterema Królestwami. Jej głos nie był donośny, był ostateczny. Jej słowo kończyło spory, uciszało armie i wiązało królów wspólną ścieżką.

Za jej panowania powstały pierwsze Petrae Dei: wielkie stojące kamienie, wyrzeźbione ze świętego granitu i wyryte znakami Świętego Stolicy Apostolskiej. W każdym z nich, jak głoszono, umieszczono relikwię z klasztoru Oroael, dotkniętą przez samego Szóstego Odkupiciela. Te kamienie niosły doktrynę przez cały świat, a gdy było trzeba, wzywały wiernych do walki… lub wysyłały papieskie wojska do doliny. Stały się filarami jedności i dyscypliny.

Mellephaneous rządziła sto dwanaście lat, niezłomna, niestrudzona, niezmienna. Gdy zniknęła, nie znaleziono grobu — pozostały jedynie jej szaty, złożone na tronie sądu.

Pozostawiła świat pokoju.

Lecz pokój, pozostawiony zbyt długo w milczeniu, zaczyna twardnieć.

Boskość nie zesłała kolejnego Odkupiciela. Wierni uwierzyli, że nie jest to potrzebne. Jednak mimo że ołtarze lśniły, stare grzechy powróciły. Nosiły mitry, całowały relikwie i powtarzały język świętości.

Papieska władza panowała bez sprzeciwu. Handel kwitł, pola rodziły plony, a miasta błyszczały pod kolorowymi szybami. Lecz myśl przygasała. Ciekawość zwalniała. Słowo Świętego Stolicy stało się prawem, a prawo zastąpiło naukę.

Pierwsze Krucjaty ruszyły przeciw demonom. Kolejne wymierzone były przeciw Fay, szamanom i śpiewakom. Z czasem nikt nie był bezpieczny, kto pamiętał zbyt wiele.

Dom Thornwood, strzegący rytuałów Wielkiej Matki, był pierwszym potępionym. Ich gaje zostały wykarczowane, ich pieśni uciszone pod liturgicznym rozkazem.

Dom Radiance, roszczący sobie prawo do krwi starożytnych smoków, został wymazany. Ich sale zapieczętowano solą, a ich imiona wymazano z pamięci.

Paladyni Solhart, niegdyś strażnicy Złotego Jelenia, zostali uznani za heretyków. Zbyt długo stali u boku druidów i zbyt często śpiewali w starym języku.

Nieugięci nie chcieli się kłaniać. Skrybowie i mędrcy, którzy znali tron tylko ten związany z korzeniami świata, zniknęli w lasach, zabierając ze sobą pieśni i opowieści.

W pokrytych sadzą ruinach klasztoru Oroael pozostała iskra. Z rozsypanych zwojów i połamanych tablic wyłoniła się Karma. Uczyli, że równowaga to nie bunt, a sprawiedliwość wciąż może być żywa. Papież Elusphan ogłosiła ich niebezpiecznymi. Byli ścigani i rozproszeni, lecz nie wymazani.

Nawet skrybowie byli obserwowani. W imię prostoty wygnano opowiadaczy historii, a ich wersy spalono. W imię czystości potępiono dociekania. Święty Stolic nauczał, że jeśli Boskość chciałaby coś odkryć, zesłałaby Odkupiciela.

Niektórzy papieże byli mądrzy. Kilku życzliwych. Większość rządziła krótko, ich imiona zaginęły wśród kadzidła i kamienia. Ale byli też inni, zapamiętani nie za cnoty, lecz za to, jak głęboko nosili swoje maski.

Papież Maulen, zapamiętany jako uczony i budowniczy, uczynił z pychy świętość. Wypełnił katedry własnym wizerunkiem i przepisał psalmy, by wychwalały jego imię. Ogłosił tron papieski drugim po niebie, a ludzie się radowali, nieświadomi, że Niebo się odwróciło.

Papież Malhenus ustanowił Inkwizycję. Jej struktura nawiązywała do armii Anatolii, gest mający uczcić Wschodnie Królestwo. W rzeczywistości je wydrążył. Najlepsi żołnierze przysięgali nie królowi ani ojczyźnie, lecz doktrynie. W ciągu jednego pokolenia Inkwizycja stała się największą siłą militarną w królestwie.

Papież Luseman skostniał Kościół milczeniem. Częściej pisał edykty niż je wygłaszał. Sobory pęczniały. Reformy umierały martwe. Lenistwo rosło w zakamarkach świątyń, niezauważone i niekwestionowane.

Papież Senehua, której śmiech niegdyś przynosił radość nawet umierającym, przemieniła lekkość w rytuał. Posty stały się paradami, skrócone modlitwy rymami, a święte czuwania grami dowcipu i uroku. Śmiech zastąpił cześć, a świętość stała się przedstawieniem.

Żaden z nich nie dążył do zguby. Każdy wierzył w swoją prawość. Każdy kroczył ścieżką cnoty w ciemność i nigdy się nie oglądał.

A jednak, nie przyszedł żaden Odkupiciel.

Przez ponad osiem wieków trwała Era Papieska. Osiemdziesiąt dwa imiona wyryto w filarach Stolicy. Niektórzy je polerowali. Inni patrzyli, jak pękają.

Aż pewnego ranka, człowiek przybył boso do bram Axis Mundi.

Nazywał się Loïos.

Nie niósł pieczęci, nie nosił tytułu. Nie żądał korony, nie rościł sobie praw. Prosił jedynie ludzi, by odpoczęli, pamiętali i słuchali. Jego głos był cichy.

Nigdy nie dotarł do ołtarza.

Niektórzy mówią, że to była gorączka. Inni szepczą o truciźnie. Jeszcze inni wierzą, że żaden Odkupiciel nie umiera bez celu.

Po jego śmierci Petra Dei zaczęły brzmieć. Linie ley zadrżały. I choć katedry wciąż stały, ziemia pod nimi zaczęła się poruszać.

Tak zakończyła się Era Papieska.
Nie przez ogień. Nie przez bunt.
Lecz w milczeniu, który wiatr już nie niósł.

— Thelonius Skryba

Ostatnie słowa skryby Theloniusa - Część IV

Wiek Królestw (~2350 do 2996)

Mówi się, że nauki Oroaela utorowały drogę Czterem Królestwom: Gallii, Gothii, Iberii i Anatolii. Handel kwitł, drogi były wytyczane przez świętą ziemię, a miasta wznosiły się, zwieńczone katedrami, obserwatoriami i cechowniami. Ludzkość osiągnęła szczyt piękna i wiedzy, jakiego nie widziano od czasów Atlantydy.

Lecz nic, co stworzone ludzką ręką, nie pozostaje czyste na zawsze.

Wraz z rozrostem królestw pojawiały się też pęknięcia w ich wnętrzu. Szlachta knuła za rzeźbionymi drzwiami. Zabójcy przechadzali się wśród akolitów. Kulty szeptały z krypt i piwnic. Relikwie z Fali zmieniały właścicieli w tajemnicy, a dawne grzechy wkradały się z powrotem w tańczące cienie ludzi, którzy jedynie obserwowali światło...

I wtedy objawiła się Eleleth.

Już wcześniej przemierzała świat. Choć była biskupem z miasta Monastir, nigdy nie władała z tronu ani nie przemawiała z ambony. Znana była jako poszukiwaczka miejsc, których wierni się bali, i jako ta, która napełniała przerażonych błogosławieństwem wiary. Jej cnotą była wytrwałość, nie ciała, lecz ducha — siła, by dalej szukać, nawet gdy ścieżka zamieniała się w cień.

Studiowała Wroga nie po to, by mu oddawać cześć, lecz by go zrozumieć. Z ruin, zwojów, dzikich plemion i milczenia Fey zbierała połamane części zapomnianej całości. Jej dary były liczne: ochrony, mikstury, tatuaże, glify, sole wiążące i struktury przemawiające ciszą. Zapieczętowała Tygle Cierni, najgłębszą ranę wciąż otwartą w Stworzeniu. Do dziś nosi jej znak.

A każde królestwo pamiętało ją inaczej.

W Anatolii nazywano ją Djannarą, Dżinnem w Ciele, duchem w ciele, który znał imiona demonów i słowa, by je unicestwić.

W Iberii była Zaharią, Mgłą Kuźni, która szeptała błogosławieństwa w stal i wyrywała ochronę w kamieniach domów i kaplic.

W Galii wspominano ją jako Cléverię, Architektkę Światła, która nauczyła budowniczych wznosić łuki, które oddychały, i rozświetlać szkło boskością.

W Gothii, pośród śniegu i popiołu, była Haljaską, Tą, która zna Pieśń Popiołu, szamanką, która śpiewała zmarłych do spoczynku i wiązała błąkające się duchy nicią i oddechem.

Z jej nauk wyrosło wiele zakonów, niektóre okryte tajemnicą, inne znane w świetle dnia. Najbardziej widoczni byli Strażnicy Zasłony, budowniczowie wież oznaczonych glifami wzdłuż progów linii ley. Inni, znacznie cichsi, to Akolici Niewidzialnej Nici, którzy wszywali amulety w płaszcze i chronili sny znakami. Niewiele z tych zakonów przetrwało do dziś. Tylko Strażnicy Ukrytego Światła trwają, czuwając, nie roszcząc sobie praw.

Nadszedł czas, gdy te zakony powstały razem. Nie mieczami, lecz znakami i słowami. Nie okrzykami bojowymi, lecz ciszą. Uczeni później nazwali to Cichą Krucjatą, wojną pieczęci, pamięci i pieśni. Korupcję odwrócono nie armiami, lecz rytuałami. Glify śpiewały do murów. Atrament powstrzymywał mrok.

I Eleleth przeżyła to wszystko. Może dłużej, niż powinna.

Jest jedyną Odkupicielką, której wniebowstąpienia nigdy nie widziano. Niektórzy mówią, że powracała z wyboru, odmawiając Nieba, aż do ostatniej pieczy. Inni twierdzą, że wciąż chodzi po zapieczętowanych miejscach.

Jej sepulkra leży pod Axis Mundi, w najniższej krypcie, gdzie nawet najjaśniejsze świece gasną. Przynajmniej tak mówią.

Jej sanktuaria pozostają, nie w wielkich miastach, lecz wzdłuż zapomnianych ścieżek, wyryte w kamieniu, ukryte w winoroślach. Stare plemiona wciąż z czułością wypowiadają jej imię, podobnie jak pustelnicy, wędrowcy i wierni, którzy ostrożnie strzegą swej ciszy.

Nie dla jej światła,
Lecz dla jej siły.

— Thelonius Skryba