Aktualności

Nadchodzą zmiany w świecie Pax Dei wraz z Verse 3

Verse 3 przyniesie ogromną przemianę w świecie Pax Dei: przekształca teren, upraszcza eksplorację i zbliża graczy do siebie. Od zmian skupionych na aspektach społecznościowych, po fundamenty pod przyszłe funkcje — oto, co czeka Was wraz z Verse 3.

Więcej Heartlands, bliższe społeczności

Liczba Heartlands, czyli dolin domowych, wzrosła z 6 do 10 na każdą Prowincję, co widać na zaktualizowanych mapach. Te doliny są teraz mniejsze i liczniejsze, a powody tej zmiany są zarówno praktyczne, jak i społeczne:

• Większa gęstość graczy: Spotkasz innych częściej, co sprawia, że Heartlands są bardziej tętniące życiem.
• Silniejsze lokalne społeczności: Mniejsze przestrzenie sprzyjają naturalnej współpracy, handlowi i budowaniu sąsiedzkich relacji.
• Sprytniejsze Wildlands: Kiedyś rozległe i często puste, dzikie tereny zostały nieco zmniejszone, by skoncentrować aktywność, zachęcić do spotkań i uczynić eksplorację bardziej znaczącą.
• Lepsza równowaga: Rozmieszczenie biomów i obozów wrogów zostało dostosowane, aby zapewnić płynniejszy postęp i większą spójność tematyczną. Gęstość obozów wrogów znacząco wzrosła zarówno w dolinach domowych, jak i na dzikich terenach.
• Skalowalność: Dzięki większej liczbie Heartlands na Shard, świat może teraz pomieścić rosnącą bazę graczy, nie rozdzielając społeczności.

To jeden z naszych najodważniejszych kroków ku bardziej dynamicznemu, połączonemu światu.

Żywy, oddychający świat

Świat Pax Dei nigdy nie był tak żywy i tajemniczy.

W każdej dolinie i na każdym grzbiecie odkryjesz nowe miejsca oraz wizualne ulepszenia, które podnoszą jakość krajobrazu i pogłębiają immersję:

• Odnowione kręgi kamienne, każdy z unikalną architekturą i silniejszym poczuciem historii.
• Przebudowane strefy startowe Petra Dei, przeprojektowane jako starożytne sanktuaria przekształcone w bazy wypadowe, pełne ciepła, stanowisk rzemieślniczych i przestrzeni dla nowych oraz przyszłych graczy „bez fabuły”.
• Dodanie warsztatów rzemieślniczych, rozszerzenie strategii osadniczych i centrów rzemiosła. Oprócz odnowionych lokacji Petra Dei, dodane będą małe miejsca z publicznymi stanowiskami rzemieślniczymi w Heartlands i Wildlands.

Jeśli uważnie się przyjrzysz, zauważysz zapieczętowane wejścia do jaskiń, fundamenty pod przyszłe miasta oraz złowrogie Cytadele Inkwizytorów na horyzoncie — ciche obietnice historii, które dopiero się rozwiną.

Naturalny świat również się rozwinął:

• Lasy są gęstsze, bogatsze w atmosferę i detale.
• Skażone Płaszczyzny pokrywają się dziwnymi, nowymi formacjami.
• Regiony takie jak Scrublands, Whispering Woods i Cursed Rockland zostały odświeżone, z głębszymi teksturami i bardziej nastrojowymi biomami.
• Trawa i drzewa kołyszą się na wietrze — wprowadzono ulepszenia, które ograniczają chorobę lokomocyjną, zachowując jednocześnie żywą atmosferę.
• Starożytne stele są teraz bardziej naturalnie osadzone w terenie, wzbogacając lore i immersję.

Aby dopełnić wizualne ulepszenia, sam teren stał się bardziej przyjazny:

• Mniej stromych klifów, płynniejsze trasy podróży i ulepszone skrzyżowania dróg ułatwiają i uprzyjemniają nawigację.
• Tło gór i linii śniegu zostało dopracowane dla lepszej spójności wizualnej.
• Małe stawy pojawiły się na krajobrazie, dodając uroku i różnorodności.
• Mimo że świat zachowuje swoje faliste wzgórza, fundamenty terenu ułatwiają budowę na każdym podłożu.

Nieco nieoczywista zmiana na mapie

Jeśli jesteś doświadczonym podróżnikiem w Pax Dei, możesz zauważyć, że coś jest... nie tak. Kerys i Merrie zamieniły się miejscami na mapie.

Nie była to część wielkiego planu przebudowy, a raczej praktyczna zmiana wymuszona potrzebami nadchodzącego Verse 4, aby stworzyć więcej przestrzeni przy bramach Lyonesse, a ta reorganizacja okazała się najprostszym rozwiązaniem.

Dopieszczanie, wydajność i obietnice

Za kulisami systemy ładowania świata zostały zmodernizowane, by działać płynniej i szybciej. Usunięto niezliczone unoszące się obiekty, błędy terenu i wizualne niedociągnięcia, aby zapewnić bardziej dopracowane i spójne doświadczenie.

Wszystkie te zmiany stworzą świat, który jest bardziej spójny, wiarygodny i gotowy na nadchodzące przygody.

Pax Dei bez subskrypcji i członkostwo premium

Twórcy Pax Dei ogłosili, iż po uważnym wsłuchaniu się w opinie graczy postanowiliśmy zmienić swoje podejście do monetyzacji. Nie mają jeszcze wszystkich szczegółów, które mogliby ujawnić, ale już teraz potwierdzają, że po wyjściu z Wczesnego Dostępu zaoferują możliwość gry w Pax Dei bez subskrypcji.

Strefa startowa Pax Dei

Wraz z Verse 3 pojawią się nowe strefy startowe Petra Dei. Każda strefa będzie wyposażona w podstawowe stanowiska rzemieślnicze, które pozwolą wszystkim graczom tworzyć podstawowe przedmioty. W późniejszym czasie ołtarze przed Petra Dei umożliwią dostęp do prywatnego magazynu. Każdy ołtarz zaoferuje unikalną przestrzeń magazynową, która będzie współdzielona między wszystkimi postaciami danego gracza na konkretnym shardzie. Te zmiany mają ułatwić poznawanie gry. Nowi gracze będą mogli szybciej stworzyć podstawowy ekwipunek i rozpocząć przygodę, a jednocześnie otworzą możliwość grania bez konieczności posiadania własnej działki.

Gra bez działki

Brak własnej działki nie będzie przeszkodą. Wprowadzono i nadal będą dodawane kolejne zmiany, które pozwolą na rozgrywkę bez działki, wzmacniając jednocześnie mechaniki gry niezależne od posiadania działki:

• System klanów pozwala już dzielić uprawnienia do działek z członkami klanu.
• Wprowadzenie gospodarki opartej na złocie umożliwia kupowanie wyposażenia i przedmiotów od innych graczy, bez konieczności samodzielnego craftingu.
• Nowa strefa startowa Petra Dei zapewni ograniczoną, indywidualną przestrzeń magazynową, a w jej okolicy znajdą się podstawowe stanowiska rzemieślnicze dostępne publicznie.

Umożliwienie różnych stylów gry, które mogą się wzajemnie uzupełniać, jest jednym z głównych założeń Pax Dei. Jeśli lubisz walczyć z Inkwizytorami, specjalizować się w eksploracji lochów lub po prostu spędzać czas z przyjaciółmi, pomagając im w ich projektach, twórcy chcieliby dać Ci możliwość cieszenia się Pax Dei bez konieczności posiadania i utrzymywania własnej działki - a więc bez miesięcznej subskrypcji.

Wprowadzenie: Członkostwo Premium

Dla tych, którzy chcą mieć własne działki, wprowadzony zostanie program Członkostwa Premium. Oferować będzie kilka całkowicie opcjonalnych planów subskrypcyjnych. Członkowie Premium będą korzystać z różnych korzyści w grze - szczegóły oferty są jeszcze dopracowywane - z których najważniejszą będzie możliwość rezerwacji i utrzymania działek w grze. Wybierając plan Członkostwa Premium dostosowany do swoich potrzeb, gracze zdecydują, ile działek chcą posiadać. Po rezygnacji z subskrypcji działki zostaną zwolnione dla innych graczy, a zawartość działki trafi do kolejki odzyskiwania, co pozwoli szybko odbudować się w nowym miejscu po powrocie do gry. Zakup Pax Dei będzie zawierał darmowy miesiąc Członkostwa Premium z jedną działką.

Założyciele po premierze

Założyciele nie muszą nic kupować przy premierze. Po wyjściu z Wczesnego Dostępu otrzymają automatyczny dostęp do gry, zachowają swoje ekskluzywne przepisy i aktualną liczbę slotów na postacie, a także darmowy miesiąc Członkostwa Premium z liczbą działek odpowiadającą ich pakietowi Założyciela (1, 2 lub 4). Twórcy dążą do balansu, który zapewni elastyczność, różnorodne sposoby zaangażowania w Pax Dei zgodnie ze stylem gry oraz długoterminową stabilność projektu.

Więcej szczegółów dotyczących Członkostwa Premium, jego bonusów i cen podane zostanie bliżej premiery.

Ostatnie słowa skryby Theloniusa - Część III

Wielki Wzrost (~1930 do ~1950)

To był Wielki Wzrost, czas, gdy demony bezczelnie przemierzały Stworzenie. Miasta płonęły. Pieśni zamilkły, miłość przepadła, bohaterowie powstawali i błyszczeli tylko na krótką chwilę, zanim zostali pożarci, i przez pewien czas wydawało się, że mrok zwyciężył.

Lecz wtedy, pośród ognistego chaosu, pojawił się przeznaczony piąty wybawiciel, Armozel, siódmy syn gotyjskiego cieśli. Geniusz alchemii i świętej geometrii, odkrył sposób na napełnianie metali boskim duchem, tworząc broń i zbroje jakich świat wcześniej nie widział. Choć czczono go jako kowala, jego prawdziwy geniusz tkwił w tym, co niewidzialne – jego dłonie prowadził ukryty porządek Boskości, prawa żywiołów, wzory Linii Ley i cichy puls samego Stworzenia.

W wieku trzydziestu czterech lat wszedł na służbę króla Anatolii i przez jedenaście lat kształtował nie tylko broń i fortyfikacje, ale też strategię, naukę i sztukę wojny. Choć Anatolia była niegdyś przyćmiona blaskiem Atlantydy i dumą Heliosa, przetrwała. Jej ludzie, zahartowani w cierpieniu, stali się jednym z ostatnich wielkich bastionów ludzkiej woli. Nauki Armozela szybko rozprzestrzeniły się po jej wielkich salach i górskich twierdzach.

Gdy rozpoczął się Wielki Wzrost, to Armozel go przewidział i przygotował początkowy opór. Z wszystkich królestw zebrali się wojownicy pod jego sztandarem, którego widok napełniał ich Boską inspiracją i odwagą – tak narodzili się Synowie Światła.

Gdy demoniczna burza rosła i rozprzestrzeniała się, Axis Mundi, starożytna i uświęcona, otworzyła swoje bramy, a miasto stało się schronieniem dla wszystkich. A gdy Wzrost ogarnął ziemię, tysiące uciekło do jego wież – nie tylko zwykli ludzie, ale też wojownicy, mędrcy, rzemieślnicy i wierni. Boskie Drzewo, dawno uschłe, stojące w centrum Sepulkry Miłości, stało się celem pielgrzymek. Pień owinięty był zaklęciami, gałęzie uginały się pod ciężarem modlitw, a korzenie podlewane łzami bólu i smutku. Mówi się jednak, że gdy Armozel wkroczył do miasta ze swoją lśniącą legionem, pod drzewem lały się łzy nadziei, napełniając je życiem i kwieciem.

Jedno po drugim upadały wielkie królestwa, aż w końcu Axis Mundi została otoczona. Mimo że jej mury drżały pod naporem piekielnych legionów, które skuwały starożytne kamienie, Armozel stał niewzruszony i wraz ze swoimi paladynami odparł każdy demoniczny atak, coraz bardziej zaciekły. Niektórzy twierdzili, że sama Lilith dowodziła ostatnimi szturmami na mury, ukoronowana kością i mgłą. Lecz prawda zaginęła, jak to często bywa w ogniu wojny.

Wtedy zstąpił Phaionios, Archanioł Płomienia i Czwarty Wybawiciel, napełniony Boskim Gniewem. Potężne bramy Axis Mundi zostały otwarte, a demoniczne hordy zamilkły na widok płonącego serafina. Przed nim szły ogień i furia, za nim kroczyli Synowie Światła w całej swej chwale, a w jego rękach spoczywała boska broń o niespotykanej sile zniszczenia, która jednym ciosem zmiażdżyła demoniczne hordy, wysyłając fale boskiego ognia z Axis Mundi na całe Stworzenie niczym fale na wodzie. Tysiące uchodźców, paladynów i rzemieślników zostało pochłoniętych przez płomienie, ich dusze nigdy nie zaznały spoczynku. Tylko Anatolia została oszczędzona.

Boski ogień nie tylko palił żywioły, ale i niszczył ducha, a gdy pochłaniał legiony Piekła gdziekolwiek się pojawiały, ranił też ziemię. Od Axis Mundi po serca Gotii, Galii i Iberii, ogromne obszary stały się pozbawione ducha – Ziemie Nawiedzone. Niewidzialne dla Boskości i przeważnie pomijane przez siły Zła, te tereny do dziś zamieszkują zagubione dusze i sporadycznie zwierzęta, które zbłądziły.

Przełom nastąpił. Boskie rzemiosło Armozela i niebiański gniew Phaioniosa stworzyły święty sojusz, zdeterminowany, by ścigać resztki Zła, gdziekolwiek się znajdowały. Początkowo jednak ich więź była nierówna – serafin Phaionios, promienny i czczony, Armozel – śmiertelny geniusz. Lecz podczas tych prób Armozel zyskał powszechne uznanie wiernych, a gdy nadszedł czas, Boskość wyniosła go do rangi Piątego Wybawiciela.

Ich krucjata stała się legendą. Razem wznieśli Starożytną Stelę, umożliwiając poległym wojownikom powrót do życia. Wznosili strażnice na krańcach znanych ziem, budowali fortyfikacje strzegące granic prowincji, gdy Zło było wykorzeniane, i zamykali ścieżki podziemi.

To była Pierwsza Krucjata, która ocaliła ludzkość przed zagładą.

Na koniec Phaionios spalił ostatnie demoniczne bramy, kierując boski ogień w szczeliny, podczas gdy Armozel wykonał pieczęcie, by zablokować ich powrót. A potem, tak majestatycznie jak się pojawił, Phaionios odleciał, jego skrzydła odbijały światło na niebie, gdy trąby Boskości zabrzmiały na pożegnanie.

Lecz Axis Mundi zapłaciła cenę. Jej bramy były zwęglone, powietrze duszące i zgniłe, a linie ley spalone. Ci, którzy przeżyli ostatni szturm, mówili, że to już nie miasto, lecz sanktuarium poświęcone ofierze złożonej, by oczyścić świat z Zła. Po Wzroście zostało opuszczone, nie z żalu, lecz z czci. Nikt nie odważył się odbudować go przez wieki.

Dla Armozela historia nie zakończyła się triumfem.

Dekady po Krucjacie, pycha zakorzeniła się w jego sercu. Kuszony przez Zwodziciela pod postacią anioła, zebrał Synów Światła po raz ostatni i poprowadził ich w głąb Góry Medula, szukając ukrytej chwały i zakazanych skarbów.

Nikt nie wrócił.

Armozel, niegdyś rzemieślnik zbawienia, zniknął w cieniu, a jego los stał się ponurym echem grzechów, przeciw którym kiedyś walczył.

— Thelonius, Skryba

Wiek Legend (~1950 do ~2350)

Świat nie podniósł się szybko, a zniszczenia, które nastąpiły po Pierwszej Krucjacie, ciągnęły się przez wieki. Wielka Fala pozostawiła Stworzenie spalone i pogrążone w żałobie. Starożytne miasta Atlantyda, Helios, Karpatia i Thule leżały w ruinie lub cieniu. Jednak z popiołów tego upadłego splendoru zaczęły powstawać nowe opowieści.

To był Wiek Legend.

Wiedza przekazana przez Phaioniosa i Armozela przetrwała, przekazywana przez rozproszonych, lecz zdeterminowanych ocalałych, spisywana przez skrybów w rozpadających się salach, wyryta w reliktach świecącego kamienia. Ich święta geometria, boska metalurgia, rytuały światła i ochrony stały się fundamentem, na którym zraniony świat miał się uleczyć i odbudować. Nie z marmuru, lecz z woli.

Powstawały zgromadzenia wiernych, rozproszone i często skłócone, lecz wszyscy zwracali oczy ku niebu w poszukiwaniu przewodnictwa. W braku centralnej władzy królewskiej, wyłaniali się wodzowie wojownicy, niektórzy okrutni, inni szlachetni, jeszcze inni zapomniani. Kraj był podzielony na liczne twierdze i zamki, rządzone mieczem i przymierzem, plądrowane przez potwory, które nie powróciły do Piekła, lecz czaiły się w głębokich lasach i jeszcze głębszych jaskiniach.

To był czas odbudowy, ale też czas nawiedzeń.

W całym Stworzeniu istniały miejsca, które Fala dotknęła zbyt głęboko, ziemie, gdzie zasłona między duchem a ciałem została rozerwana. W tych nawiedzonych regionach duchy nie mogły przejść do Zaświatów. Błąkały się, zagubione w smutku, gniewie lub zamęcie, związane z polami i ruinami niczym wspomnienia, które odmówiły śmierci. Te ziemie przetrwały do dziś.

Z tego złamanego wieku wyłoniły się wielkie imiona. Bohaterowie, których czyny przetrwały kości.

Artur, Roland, Moyra, Zygfryd, El Cid, Almanzor i Maven – nie byli tylko królami czy królowymi, lecz symbolami. Uosobieniami poświęcenia i suwerenności, siły i smutku. Trzymali noc na dystans, zabijali potwory zrodzone ze starożytnych grzechów i budowali królestwa na popękanej ziemi. Niektórzy zginęli w triumfie, inni zniknęli w tajemnicy. Ich dziedzictwo stało się światłem, które niesiemy w najciemniejszych godzinach.

A potem, z miejsca bez tronu i sztandaru, nadeszło inne światło – miękkie, stałe i trwałe.

Oroael, Szósty Odkupiciel, nie przyszedł w płomieniach ani cudzie. Chodził po ziemi jako nauczyciel, nie zdobywca. Mówił o równowadze jako pokoju, o porach roku jako darach, o pracy jako oddaniu, o dobroci jako sile. Nie dał nam murów, broni ani imperium, lecz narzędzia do godnego życia.

I ludzie poszli za nim.

Z jego mądrości powstały pierwsze klasztory, wykute w dawnych miejscach mocy. Jego wyznawcy wznosili kaplice i ogrody, uczyli leczenia, muzyki, Pisma i świętej pracy. Jego kalendarz porządkował dni, jego modlitwy witały wschód i zachód księżyca. Dał nam Regułę Życia, nie jako nakaz, lecz z jasnością. I choć nigdy nie rządził narodem, jego słowa rządziły sercami narodów, które miały nadejść.

Nawet teraz, w zapomnianych zakątkach świata, jego nauki brzmią jak dzwony w głębokim kamieniu.

Wiek Legend nie zakończył się ciszą. Zakończył się zasianiem ziaren i wzrostem sadzonek, które miały przynieść owoce dla przyszłych pokoleń.

I mówi się, że jeśli posłuchasz wiatru o świcie, gdy mgła jest gęsta, a świat jeszcze dochodzi do siebie po chłodzie nocy, możesz usłyszeć historie tamtych czasów, szeptane przez duchy, śpiewane przez mnichów i pamiętane przez dusze przeszłości.

— Thelonius Skryba

Autorzy i obrazy:

The Great Surge – Wielki Dzień Jego Gniewu, John Martin, 1851
The Age of Legends – Czuwanie Walkirii, Edward Robert Hughes, 1906

Restrukturyzacja zespołu Mainframe

Zespół Mainframe opublikował następujące oświadcznie:

Dziś dzielimy się niezwykle trudną decyzją, którą musieliśmy podjąć w Mainframe Industries. W ramach dużej restrukturyzacji naszego studia jesteśmy w trakcie zmniejszania zespołu z około 60 do 43 osób. Choć to niezwykle bolesne, ten krok jest konieczny, aby zabezpieczyć przyszłość naszego studia i zapewnić dalszy rozwój gry Pax Dei.

Chcemy jasno zaznaczyć: ta decyzja nie jest odzwierciedleniem talentu ani zaangażowania osób, których dotyczy. Każdy członek zespołu — zarówno obecny, jak i były — odegrał kluczową rolę w tworzeniu Pax Dei i jesteśmy im ogromnie wdzięczni za ich wkład. Tym, którzy odchodzą: dziękujemy. Pomogliście ukształtować świat, który tworzymy, i na zawsze będziecie częścią dziedzictwa Mainframe. Robimy wszystko, co w naszej mocy, aby wspierać osoby dotknięte tą zmianą.

Pomimo tej reorganizacji, nasza misja pozostaje niezmienna. Prace nad Pax Dei trwają, a nasze zaangażowanie w jej wizję jest silniejsze niż kiedykolwiek. W rzeczywistości zawdzięczamy to wszystkim — zwłaszcza tym, którzy odchodzą — aby tę wizję zrealizować.

Chcemy być również szczerzy: z mniejszym zespołem postępy będą wolniejsze. Tworzenie gry MMO z zespołem liczącym 60 osób już było ogromnym wyzwaniem — teraz, przy mniejszej liczbie osób, będzie to wymagać jeszcze więcej wytrwałości, pasji i koncentracji. Prosimy o empatię i wsparcie dla wszystkich w Mainframe podczas tego trudnego okresu.

Wersja #3 jest już w zaawansowanym stadium i chociaż jej wydanie opóźni się o kilka tygodni, nadal planujemy jej premierę tej wiosny, zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, ponieważ jest to kluczowy krok milowy dla Pax Dei. Wierzymy, że dzięki większej ilości czasu, dokładniejszemu planowaniu i Waszemu nieustającemu wsparciu, uda nam się wypuścić Pax Dei jeszcze w tym roku — z wszystkimi potrzebnymi funkcjami.

Dziękujemy wszystkim naszym pracownikom, graczom, twórcom treści i partnerom. Wasze wsparcie znaczy dla nas bardzo wiele.

Z wyrazami wdzięczności,
Zespół Mainframe